Scannen0038

32e AAT Tijgerbrigade

De foto 's van de tijgerbrigade die te zien zijn op mijn website, zijn afkomstig uit het album van mijn vader, Tjerk de Groot, die als Ovw-er naar Ned. Indie ging in 1946 en daar 4 jaar is geweest. Hij heeft er, zoals zovelen, die daar heengingen nooit met ons over gepraat, na het vinden van zijn foto album na het overlijden van mijn moeder, ben ik me voor deze periode in zijn leven gaan interesseren en na veel documentatie over de Ned.Indie ganger te hebben gelezen en gezien, denk ik wel te begrijpen waarom er zo weinig over gesproken werd. De oorlog in Ned. Indie was verloren en het Nederlandse leger had daar schuld aan. Dus moest er over dat leger niet te veel gezegd worden, daar kon beter het zwijgen over worden gedaan. Dat ze verslagen waren door de politiek en niet door de tegenstander, werd niet bij stilgestaan. Bovendien waren er anti-leger mensen druk bezig de Ned. Indie gangers af te schilderen als een groep oorlogsmisdadigers. De naam Westerling werd daarbij vaak genoemd. En waarbij uit hun verband
gerukte stoere verhalen van de oud Indie gangers over acties waaraan zij hadden deelgenomen die mening nog eens deden sterken. Nee, wie in Indie was geweest kon beter zijn mond houden, want
hij probeerde zich toch maar onder zijn medewerking aan al die misdaden uit te draaien. Dat de Indie gangers hier met gemengde gevoelens over dachten moge duidelijk zijn. Er waren immers in die jaren 2800 militairen gesneuveld en achtergebleven op een ereveld. Zijzelf waren na de overdracht van de soevereiniteit in 1950 niet meer welkom in Indonesie, het land waarin zij vreugde en verdriet, ontbereringen en kameraadschap hadden gekend en waarvan zij toch een beetje waren gaan houden. Drie, vier jaar jaar waren zij van huis geweest en wat was daarmee bereikt, helemaal niets, bovendien waren zij Ned. Indie nog kwijtgeraakt ook ! Maar de Ned.Indie ganger die als vrijwilliger of dienstplichtige werd uitgezonden wist een ding zeker: hij was door zijn regering uitgezonden om een opdracht te vervullen, waarbij hem gezegd was dat het een opdracht was in het belang van zijn vaderland en in het belang van de bevolking van Ned. Indie.

 

ned.indie 026

ned.indie 032ned.indie 029

Ik wil eindigen met het volgende gedichtje:
HIER STOND JAN SOLDAAT 
ALS HET NODIG WAS PARAAT 
VERLOOR ZIJN BESTE MAAT 

HIER ZOU OOK DUIDELIJK UIT BLIJKEN

JAN SOLDAAT MOCHT SLECHTS WIJKEN

NIETS WAS NOG TE BEREIKEN

mijn vader

mijn vader, Tjerk de Groot.

Brief aan mijn vader.

Pa, je hebt ons nooit verteld wat je hebt meegemaakt, daar in Ned.Indie. Als kind zijnde had ik daar ook nooit zo'n erg in, wel dat je vaak bloedneuzen had en als je je ging scheren, was je huid zo dun, dat die vaak begon te bloeden, maar daar was ik aan gewend, dat hoorde bij jou. Toen ik wat ouder was, ik denk zo 16 jaar, begon je wel eens iets te vertellen over wat je had meegemaakt, dat het daar zo warm was, dat je onder je truck ging slapen en dat jullie s'morgens werden gewekt door het geluid van de muezzin, die de gelovigen tot gebed opriep, wat niet altijd door iedereen in dank werd afgenomen, omdat men dan net sliep na een uitputtende nacht patrouille lopen.


Ook vertelde je van de machteloze woede die je voelde als er weer eens een kameraad dood in de greppel werd gevonden, gruwelijk verminkt. De peloppers hadden dat op hun geweten. Je moest er altijd op je hoede zijn. Van de aapjes die er waren en waarvan jij er wel eentje mee naar huis had willen nemen voor mijn moeder, maar na hevig protest van die kant, toch maar dat achterwege liet. Jammer, vond ik, had me best wel leuk geleken.


Van de kok vertelde je, die nog al eens een geintje uithaalde, waardoor hij de “gekke” kok werd genoemd, maar bij wie je toch een streepje voor had. Maar ook het verhaal, dat je met je wagen op een bermbom was gelopen, waardoor je zwaargewond raakte en maandenlang in het ziekenhuis lag. Al die tijd hoorde mijn moeder, toen nog jouw meisje, niets meer en ze dacht dat je was gesneuveld. Iedereen was blij, toen er uiteindelijk weer een levensteken van je kwam in de vorm van een brief, geschreven door een hospik van het ziekenhuis. Van de reis naar Ned.Indie en Neptunis, die bij het passeren van de Evenaar aan boord kwam, dat waren de verhalen, die je vertelde. Over de “rest” deed je er het zwijgen toe.

pa op zijn truck

                                                                                                      Pa op zijn truck


Thuisgekomen gingen de medailles in een sigarendoosje en jij aan het werk. De dahlia's in de tuin werden aan het eind van het seizoen altijd “gekapt “ met een klewang, dan was je weer even terug in de jungle, een indonesich schilderij hing aan de wand en de andere diende als achterwand voor je aquarium. Zo werd Ned. Indie afgesloten. Je bent niet oud geworden, slechts 51 jaar, mede door je kampverleden (Kamp amersfoort en Buchenwald) en de erbarmelijke omstandigheden daar en door je verwondingen, opgelopen in Ned Indie, maar je was voor ons een geweldige vader, waaraan mijn zus en ik nog met liefde terugdenken.  En, Oh ja pa, ik rijd nog altijd auto in dezelfde rijstijl als jij me hebt geleerd, op z'n AAT ' s  ! 

Je dochter Margreet.  

kok

                                                                                                      De kok, Dhr. Hunnik

 Boot

Het schip Johan van Oldebarneveld.

Webdesign

copyright nu compleet 511x298Ik fotografeer o.a. voor :

logo bruisend ankeveen  
   
logo theater voor website  
   

 

logo pkamp voo website    

 

 

 

 

Update

 

 regelmatig nieuwe foto's in de portfolio en bij de nieuwste foto's .

het gein bewerkt 19

 

 


collage 2015 03 01 640x480

 

Statistieken

2387665
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige Week
Deze Maand
Vorig maand
Totaal
36
72
108
173107
3595
5534
2387665