Kamp Amersfoort

originele wachttoren Kamp Amersfoort. Foto : ladym art

  plattegrond kamp amersfoort 001 640x476
  plattegrond  Kamp amersfoort

 

plattegrond kamp amersfoort 001 640x476Op station Amersfoort aangekomen wordt hij tezamen met een aantal mannen in een vrachtwagen geladen en ging het op weg. Men was niet erg optimistisch, ondanks het feit,

dat het onder de gegeven omstandigheden nog best een mooie rit was, want kamp Amersfoort had een kwalijke reputatie en het zag er naar uit dat de reis daar naar toe  indruk die de jonge man er van kreeg was niet best. Wat een troosteloze boel, een groot plein met een aantal smerige barakken, hekken met prikkeldraad en wachttorens. Iedereen moest in de rij gaan staat en zijn naam opnoemen. Na het opnoemen van zijn naam kreeg de jonge man een nummer, nummer 8247. Hieronder zou hij voortaan bekend zijn. Zijn eigen naam was niet meer van belang. Wat hem verder opviel waren de mensen die zich in het kamp bevonden, deze zagen er uitgemergeld en vies uit. Veel tijd om hier lang over na te denken kreeg hij niet, want hij moest in marstempo zijn kleding inleveren in de " bekleidungszimmer "  waarvoor hij  in een soort oud uniform  terug kreeg, bestaande uit een rijbroek, een borstrok, een jasje met daarop twee rode strepen en een rode driehoek, - wat aangaf dat hij politiek gevangene was -  een muts en paar klompen. Dit was wat later bleek het standaard uniform in kamp Amersfoort. Daarna ging het door naar de kapper.  En overal werd hij lastig gevallen door haveloze mannendie om van alles bedelden, zoals eten, sigaretten en alles wat hen bruikbaar leek.  Als je niet oppaste werden je spullen gestolen, dat noemden ze in kampjargon " regelen " .  De mannen waren bijzonder onaangenaam. Dat beloofd nog wat, dacht de jonge man bij zichzelf.  Na het inschrijven werden de nieuw binnen gekomenen over de barakken verdeeld. De jonge man kwam in barak ll  de barak voor de politieke gevangenen. Alle barakken hadden nummers en bij binnenkomst bleek het dat er rijen kribben in stonden, allemaal driehoog, die tot slaapplaats dienden. In de kribben lagen een strozak, een dunne deken, maar geen hoofdkussen.  Nu was het zaak een krib te bemachtigen om inte gaan slapen, wat niet meeviel, omdat de meeste kribben  bezet waren. Maar het lukte en de jonge man kon eindelijk wat rusten, wat nog niet gemakkelijk wasl zonder dat hoofdkussen , het lawaai en het heen en weer geloop om hem heen.

   
  kaart

De volgende dag was het om 07.00 uur appel. Hij moest leren:  stillstand - die Augen links - die Augen rechts - Mutzen auf -  Mutzen ab -  Ruhrt euch en -  in die Barakken weggetreten,  marsch, marsch en  auf die befohlene Arbeitsplatzen.   Dat waren allemaal onderdelen van het appel en hoe sneller je die onder de knie had, hoe beter het was, want als er fouten werden gemaakt kon het appel uren duren en werd er flink op losgeslagen. Na het appel werd aan de nieuwelingen gevraagd hun beroep op te geven. De jonge man gaf op smid, want daar had hij voor geleerd. dus nummer 8247 werd ingedeeld bij een van de werkplaatsen van de drie barakken, waar ook de schilder, de timmerman en de schoenmaker werkten, alsmede het NSF-commando , dat voor Philips Hilversum werkte en het kleinhoutcommando.  Hij kwam er achter, dat er nog meer barakken binnen het prikkeldraad waren :  de afzonderingsbarak, die voor besmettelijke ziekten was, de keuken, de opslag en de magazijnbarakken en de bekleidungskammer, maar die had hij bij aankomst al van binnen mogen aanschouwen. Het kamp zelf was ronduit smerig, het terrein leek wel een modderpoel en er waren onbedekte vuilnishopen en een gedeeltelijk open riool.

Maar eerst was het tijd voor het ontbijt, dat tot zijn verbijstering uit een kop bruine drab bestond, dat men hier koffie noemde.

lijkenhuisje 2  

 Met niets anders dan dat moest hij aan het werk in zijn nieuwe arbeidscommando. Om 12.00 uur was er een rustperiode en een lunch, bestaande uit koolsoep. Om 13.00 uur was er weer een appel, waarna er weer tot 18.00 uur gewerkt moest worden, gevolgd door een avondappel. Hierna werd het avondeten uitgedeeld wat bestond uit een stukje brood met wat boter, jam, worst of kaas. Na het avondeten was iedereen vrij tot het moment dat er om 21.00 uur het laatste appel van de dag plaatsvond. Om 22.00 uur moest het licht uit. Zondagmiddag was men in het kamp vrij van arbeid. Dan kon je iets voor jezelf doen. Hij vond het ronduit verbijsterend. Maar zijn verbijstering zou in de loop derweken alleen nog maar toenemen. De jonge man besloot in zijn vrije tijd eens op onderzoek uit te gaan om te kijken hoe het hier nu uitzag en of hij nog bekenden kon vinden uit Amsterdam. Dat lukte, hij kwam enkele mensen tegen, die met hem op transport hadden gezeten vanuit Amsterdam en ze knoopten een gesprekje a an.

ka5

Wie ben jij ? Vroeg een van de mannen. Hij stelde zich voor, ik ben Tjerk uit Amsterdam, maar iedereen noemt me gewoon Dick hoor. Wat een rotplek is het hier. Ssst jongen, niet zo hard praten, je bent zo aan de beurt voor een pak slaag. Het is hier horen, zien en zwijgen. Anders kun je " am Tor " gaan staan. Weet je wel wat dat betekend ?  Nee, nou dat zul je hier bijna dagelijks te zien krijgen. Am tor is een straf, waarbij de gevangene de hele dag aan de poort moet staan, zonder eten of drinken.  En zorg ook dat je nooit in de rozentuin terecht komt, dat is nog veel erger. De Rozentuin  ? vroeg Dick. Tja, dat is geen tuinmet rozen hoor, maar een strook grond met aan weerszijden prikkeldraad. Je moet er kaarsrecht blijven staan, zonder eten of drinken en als je valt krijg je stokslagen of wordt je tegen het prikkeldraad geduwd. Pas ook op voor de kampcommandant, Kothella, een echte sadist, een psychopaat, die je zo maar te pakken kan nemen. Zijn favoriete spelletje is een schop in je kruis. Na nog wat ditjes en datjes te hebben uitgewisseld ging hij terug naar zijn barak, somber gestemd. Het zou beslist niet meevallen hier. Het kampleven nam zijn gang, opstaan, appel en oh wee als er misgeteld werd, dan konden de gevangenen urenlang blijven staan, proberen te slapen in een overvolle barak met hoestende en telkens naar de wc gaande mannen, een keer in de week douchen en kleding verwisselen en verder veelslaag en weinig te eten. Soms kon je een brief schrijven en hopen dat deze ook daadwerkelijk aankwam. Dick besloot toen hij de kans kreeg zijn grootouders te schrijven, hij wilde dit niet aan zijn moeder doen om haar niet ongerust te maken en via zijn grootouders zou zij op deze manier toch een teken van leven krijgen. Soms kwam er een voedselpakket  via het Rode Kruis en dan was er feest.  Op 18 april 1944 tijdens het appel werd zijn nummer geroepen: Nummer 8247 austreten und melden fur Transport. Nadat hij zich gemeld had, kreeg hij te horen dat hij vandaag op transport zou gaan naar Luftwaffenplatz Rheine in Westfalen om daar te gaan werken. Wat hij niet wist was, dat men op het laatste moment had besloten vanwege zijn inhechteningsneming in Amsterdam door de SIPO op verdenking van verzet, hem naar Konzentrationslager Buchenwald te deporteren, als politiek gevangene.

4kaart rheine  
   

Er gingen 537 mannen met dat transport van 18 april 1944 vanuit Kamp Amersfoort op weg naar Rheine.  497 van hen, waaronder dus ook Tjerk de Groot, gingen door naar Konzentrationslager Buchenwald..

pd kaart  
   

ITS 024 465x640 2

 

 Binnenkort het laatste deel : de deportatie naar concentratiekamp Buchenwald en subkampen, de bevrijding en thuiskomst.

lees mee over Buchenwald

Webdesign

copyright nu compleet 511x298Ik fotografeer o.a. voor :

logo bruisend ankeveen  
   
logo theater voor website  
   

 

logo pkamp voo website    

 

 

 

 

Update

 

 regelmatig nieuwe foto's in de portfolio en bij de nieuwste foto's .

het gein bewerkt 19

 

 


collage 2015 03 01 640x480

 

Statistieken

2377596
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige Week
Deze Maand
Vorig maand
Totaal
26
114
1716
163362
3689
4615
2377596